Kalbine dönmek ve kilometrelerce yol katetmek

​

Durup içime dönme ihtiyacı hissediyorum zaman zaman. Kalbime dönmek ve yoklamak neler olup bittiğini. Ekmek gibi, su gibi doğal bir ihtiyaç bu benim için. İnsan, içine dönerse kendiyle karşılaşır ya hani, ondan olsa gerek, ben de hep kendimle karşılaşmak istiyorum galiba. Bir zamanlar tek kaçtığım kendim olmama rağmen istiyorum bunu hem de. Yüzleşmeyi iyi bildim galiba, kendimle ve hayatla. En azından öğrendim kaçmamayı. Karşılaşacaklarının canını acıtacağını bilmene rağmen kaçmamak kendinden. Çünkü ancak böyle büyüyormuş insan. Diğer türlü tüm kaçışlar hiçbir yere vardırmıyor insanı. Hayattan bile kaçarken buluyorsun kendini. Öyle ki yaşama bile yerleşemiyorsun. Sanki biraz sonra kalkıp gidecekmişsin gibi hep hazır ve nazır bekliyorsun zamanın geçmesini. Çünkü hayat zamanın geçip bitmesinden ibaret oluyor senin için. Sanki yaşadığın, yerleşebildiğin bir hayat yok da hep göçebe gibisin. Ama kaçmadığında, yüzleştiğinde yerleşiyorsun sanki hayata; ait hissediyorsun. Kendini ait kılmak istediğin yerler oluşuveriyor birden, kök salmak istiyorsun. Yaşam anlam kazanıyor, anlamlı bir şeyler yapmak istiyorsun. Fevkalade memnun oluyorsun dünyaya geldiğine, çünkü Allah (cc) yaratmış seni, bir can bahşetmiş sana. Her kul, bir yer kaplar yeryüzünde. Çünkü bir amaç için yaratılmıştır aslında ve sen, seni sen yapan o amacı arıyorsun var olmaklığınla. O amaç var kılıyor seni, ümit doluyorsun. Allah (cc) ruhundan üflemiş, istemeseydi yaratmayabilirdi seni; değerini anlıyorsun. Değerinin ne kadar ulvi bir yerden geldiğine şahit oluyorsun. İşte bunlar hep kilometrelerce yol katetmek demek. Dağlar, bayırlar aşmak demek. Dağlar, bayırlar aşmak; ama içinde aşmak. Bir söz geçiyor ya hani Şeker Portakalı’nda: “Dışarıdan hiç yol gitmemişim gibi duruyor ama içimden üç yüz elli kilometre koştum.” diye. Tam olarak öyle işte. Çünkü önce içinde başlıyor her şey, içinde dönüşüyor; önce kalbin büyüyor. O büyüdükçe varıyorsun sen kendine. Ben kalbimi büyütmek istiyorum sevgili okur, istiyorum ki boşuna yaşamış olmayayım bu hayatı. Kendime varmak istiyorum, istiyorum ki benliğim hiç olsun ellerimde.

Ne tuhaf. Yüzlerce kez, hatta binlerce kez belki, bu cümleyi kurarken buluyorum kendimi: “Ne tuhaf.” İnsanın değiştiğini görmesi ne tuhaf. Bir zamanlar kendinden son sürat kaçan birinin şimdi kendiyle yüzleşmek için can atıyor olması ne tuhaf. Eskiden sevdiğin şeyleri şimdi sevmemen, sevmediğin şeyleriyse şimdi sevmen ne tuhaf. Bazı yanlarına veda etmen, bazı yanlarınla ise yeniden tanışman ne tuhaf. Kendini aramak ne tuhaf, kendini ararken kaybolmak ne tuhaf. Hayat gerçekten ne tuhaf ve biz daha kim bilir kaç kez bu cümleyi kurarken bulacağız kendimizi, şu sayılı ömrümüzde?

Bilmek istiyoruz ama ne için?

Ne tuhaf ki ilim bilmek, kendini bilmeye yetmiyor. Yüzlerce kitap okusa, dünyanın en iyi okullarına da gitse insan, kendini bilmeyince eksik kalıyor hepsi. Hırslarını, arzularını, kibrini ve daha birçok marazını törpülemeden yalnızca ilim öğrenince beslediği tek şey nefsi oluyor. Hâlbuki Allah (cc.), nefsi terk etmemizi, onu arındırmamızı istiyor. Nefsi ilah edinmek, aslında insanın kendinden uzaklaşması demek. Kendinden uzaklaşması da Rabbinden uzaklaşması demek. Çünkü tüm hakikatler yalnızca O’nu bilmek ve bulmak içindir. Bilmek, yalnızca Allah’a kapı aralarsa kıymetlidir. Nefis ise insanın en büyük düşmanıdır, yani öyle olmalıdır buyuruyor Resûlullah (sav): “Senin en şiddetli düşmanın, iki yanının arasında bulunan nefsindir.” Bizse en çok onunla dostluk ediyoruz. Hünharca doymak bilmeyen nefislerimizi tıka basa doyurmaya çalışıyoruz. Benle Allah arasında bir yol var idiyse nefs o yolu kapatıyor sanki. Bir perde giriyor araya, görmüyorsun. Kendini görmüyorsun, Rabbini görmüyorsun, hakikati görmüyorsun. Hevâ ve heveslerinin peşinde geçmiş koca bir ömür kalıyor sonra geriye. Ne kazandın? Hiç. Koca bir hiç. Peki ne oldu ahiretin? O sonsuz hayata ne bıraktın? Hiç. İşte bu yüzden hiç. Çünkü ahireti düşünmeden yaşanan bir hayat, boşa geçmiş bir yaşamdır. Çünkü insan, ancak ahireti düşünürse hayatını anlamlı kılabilir. Sonsuz bir hayatın varlığına inanırsa eğer, sonlu olan her şeyi elinin tersiyle itebilir. Peki, nefsini beslemekten hiç geri durmamış, kendi benliğini elinin tersiyle itmemiş biri, nasıl olur da Allah’a yaklaşabilir? Nasıl olur da hayatını anlamlı yaşama gayretini kuşanabilir? Elbette ki kuşanamaz. Ahireti hesaba katmadan, ölümü hatırında tutmadan bir boşlukta sallanır durur öylece. Yalnızca birer oyalanmadan ibaret olur hayat. Oysa ölümü hatırlayınca anlam kazanmalıdır yaşam.

Ölümü unutmayalım, ahireti unutmayalım, kendimizi unutmayalım, Rabbimizi unutmayalım. Unutmayalım ki ahirette unutulanlardan olmayalım. Allah ayaklarımızı bu dine sabit kılsın, nefsini arındıranlardan olmayı nasip etsin. Tüm çabamız şu ilahi hitaba layık olabilmek için olsun: “Ey imanın huzuruna kavuşmuş insan! Sen O’ndan hoşnut, O da senden hoşnut olarak rabbine dön. Böylece has kullarımın arasına sen de katıl. Cennetime gir!” (Fecr, 89/27-30)

İşte o an ne bir korku, ne bir üzüntü. Tüm telaşlar bitmiş, kaygılar yok olmuş. Her şey yerli yerinde. Gerçek bir aidiyet... Şimdiyse bir garip gibi, bir yolcu gibi olmak yazıldı alnımıza. Çünkü asıl yurdumuza kavuşmadık daha.